blog, reklam, sen, ben, biz, jeremy

Efendim son birkaç aydır pek bir şey yazmadim sizin de bildiğiniz üzere. Bu süreçte epey bir blog dolandım, millet ne yapıyor bakalım diye. Ama doğrusunu söylemek gerekirse bir bloga giriyorum iki dakika duruyorum, sonra sıkılıp geçiyorum, çok nadir olsa da beğendiklerim oldu, onları da bilgisayar basında okuyasım gelmedi, yani öyle bir şey, iyi bir blog okuyucusu olma şansım yokmuş bunu bir kez daha gördüm.
Sayfalarda en çok dikkatim çeken yorum sayılarının fazlalığı durumuydu. Gerçekten millet yazışıyor, sonra öbür taraf yazıyor falan filan. Benim hiçbir şey yazasım gelmedi. Yani yukardan bakmıyorum yanlış anlama jeremy, beğendiklerime veya bir sey demek istediklerime de bir sey yazasım gelmedi. Sonra sayfama hic yorum yazmayan arkadaşlarımı, hatta okumayan arkadaşlarımı düşündüm ve onlara artık bir sey dememeye karar verdim. Zaten birbirimizi görüyoruz niye bloğuna bakayım ki demisti bir tanesi ki bu gayet makul bir cevaptı, başka bir tanesi de yüzüne söylerim canım demisti; ki o da haklıydı aslında. Yani kısacası yorum yazan yazsın, ben maille uyarılma olayını açtığım için haberdar da oluyorum, ben de yazıyorum, ama yazmayana da lafım yok artık.
Bu arada hazır bloglardan bahsederken gecen ay açılan İstanbul şubem gar hayallerinden bahsedeyim. İşte benim İstanbul şubem kısacası, yan taraftan linkini verdiğim tek sayfa. Yani beni beğeniyorsan onu da beğenirsin demiyoruım jeremy, bilemem, belki berbat bulursun sayfasını, sana hiçbir şeyi garanti edemem, merkez şubeye iç işlerinde karışamaz sonuçta, evet şu an bunu okuyup benim sayfamı cok sıkıcı bulan okur, belki sen de garhayallerini çok seversin, hayatının anlamlandırırsın onun sayesinde falan.
Kısacası öyle.